komt uit het Verenigd Koninkrijk
is DJ sinds 2 november 2008
en blipt zich helemaal de tiefus

de vader van Albert

heeft meer dan 5000 luisteraars
heeft 4700 punten gescoord
en heeft mijn kop als avatar

de vader van Albert

geen idee wie het zijn
Albert noch zijn vader.

Waar de grens ligt tussen muziek en geluid is een lastige.

Als je inzoomt op geluid dan zie je golfvormen, met pieken en dalen. Je kunt er dynamiek en spanning in zien. Dus eigenlijk is zo’n golfvorm een mini compositie. En zou je met software 1 zo’n korte toon enorm gaan verlengen (timestretchen) dan zal rustgevende ambient-muziek het resultaat zijn.

Aaron Ximm, de Quiet American, is naar mijn idee een kunstenaar op dit kruisgebied. Soms neemt ‘ie de opnames die hij ergens op locatie gemaakt heeft puur en soms verbuigt hij ze. Gewoon omdat hij dat wil, vanwege de klank. Eigenlijk is er geen naam voor wat hij doet. Met het verwoorden ervan worstelt hij zelf ook:

So which role? Which label? I remain conflicted.

De oplossing? Zwijgen, ogen dicht en luisteren.

three trains (mp3)

Woorden schieten te kort.

Bij Zeldman las ik ‘You cannot copyright a Tweet‘:

Contrary to popular belief and Twitter’s terms of service, you cannot copyright a Tweet. Under US law, copyright is granted on publication to “original works of authorship” finalized in “fixed forms of expression” but this does not extend to names, titles, or short phrases (PDF).

Een Tweet is 140 karakters lang, maximaal. Maar wat als we het woord Tweet nu een vervangen door Muzikale Sample? De meeste Muzikale Samples die ik ken zijn losse klanken van nog geen seconde lang, en zelfs een loop blijft vaak binnen de 3 seconden.

Kortom, mogen we een Muzikale Sample gelijk behandelen als een Tweet? Misschien dat Arnoud het antwoord weet.

Een poosje terug las ik een goeie blogpost op Gapingvoid. Nu schrijft die Texaan normaliter goed spul, maar zo vanzelfsprekend is dat eigenlijk helemaal niet.

Meneer Gapingvoid heeft het namelijk in die blogpost over “blogging about blogging”. Je zou zeggen de man is een blogger, right? Uhm, nou laat ik de man zelf maar even die voor de hand liggende vraag beantwoorden:

I’m a cartoonist.
I sell limited-edition prints.
I wrote a book.
I’m CEO of Stormhoek USA, which markets South African wine in the States.
I also draw private commissions.

lees verder »

Ooit bezocht ik een spaghetti-marathon in de Euro Cinema. Men betaalde nog met guldens toentertijd. Ik moet een jaar of 13 zijn geweest en was verknocht aan het genre. John Wayne boeide mij niet, ik ging alleen voor de Italiaanse ’spaghetti’ westerns. En dat is zo gebleven.

Spaghetti westerns zijn rauw en puur. Kinderen zien hun ouders sterven terwijl de tranentrekkende muziek van grootmeester Ennio Morricone klinkt. Het kwaad is aan de winnende hand. In 1 woord zijn ze weerzinwekkend. Meestal zag ik ze op de zwart-wit televisie die in de slaapkamer van mijn ouders stond. Via de BRT voorafgegaan door een prachtige introductie van filmkenner Jo Rupke.
lees verder »