Ze mixte gospel met rock & roll, een controversiële mix. Met deze mix die we nu Soul noemen was ze een van de allereersten, zo niet de allereerste, die dit vastlegde op vinyl. Geboren in 1915 en ruim voor de zogenoemde uitvinders van Rock & Roll, Little Richard, Chuck Berry, Jerry Lee Lewis en *kuch* Elvis Presley.

Ze kreeg nooit de credits die ze verdiende. Als ze nu blank en een man was geweest… Gelukkig maakte de BCC vorig jaar deze geweldige documentaire over deze unieke vrouw om dat beeld wat bij te stellen.

Baksteen * uit klei of leem gebakken steen waarmee je huizen bouwt, klinker, tichel, tichelsteen, mop

Er zijn veel liedjes over auto’s geschreven en slechts 1 liedje over baksteen. Mijn oude band MAM heeft dat gedaan. Een band waarvan Spinvis altijd heeft gezegd dat die hem geïnspireerd en beïnvloed heeft.

Met baksteen kun je huizen bouwen. En stoeptegels gebruik je voor de straten. Ze zorgen voor de ontwikkeling van een wijk, een dorp, een stad, een land.

Hieronder een live-opname van dat lied, Ontwik. Ik sta op rechts met gitaar en lang haar. Begin jaren 90 in een zaaltje van Egmond Binnen. Engelsman Dave Green (-ex The Icicle Works) zat toen nog bij de band.

De meest compacte versie van mijn studio bestaat uit:

• laptop
• hoofdtelefoon
• toetsenbordje

Die set neem ik ook altijd mee als ik moet lesgeven op de SAE (School of Audio Engineering). Met name dat toetsenbordje komt dan van pas omdat ik dan echt wat kan spelen.

Afgelopen 2 dagen tijdens het mixen had ik mijn mini studiootje meegenomen. En vandaag kwam ‘ie van pas, zo kon ik een paar kleine dingen in de compositie aanpassen om de mix van het geluid en de beelden beter op elkaar af te stemmen.

En dat past allemaal in een normale laptoptas en vervoer ik per fiets. Je zal mij dus niet horen zeggen dat het vroeger beter was. Hou mij ten goede; ik hou van de analoge klank, maar dan wel in combinatie met het gemak en de totale controle die alleen een computer mij kan geven.

Super 8 films hangen te drogen

Vandaag werkte ik met video-editor André Bijma samen aan de mixage van het project Haagse Kunstgrepen. En dat verliep op rolletjes. Best spannend, want dit was de eerste keer dat we samenwerkten. Al vrij snel werd duidelijk dat het vast en zeker niet bij deze klus zal blijven. Artistiek gezien klikt het tussen ons. Uniek, want we zijn beiden zeer veeleisend en kritisch.

Wat ook leuk was, was dat we halverwege even bezoek kregen van de buurman, Frank Bruinsma die een bedrijf heeft in het ontwikkelen en dupliceren van Super 8 films. Vroeger maakte ik samen met mijn pa filmpjes op 8 millimeter, Super 8 dus. De films gooide ik vervolgens in Rijswijk ergens bij Agfa door de brievenbus. En vervolgens werden die films naar Duitsland vervoerd om ze daar te ontwikkelen. Nu, een jaar of 30 later kan dat dus gewoon in Den Haag.

Nep * onecht, vals, bedrog. Ondeuglijk, alsof.

Hoe nep is muziek? Nogal heel nep.

In speelfilms en documentaires hoor je muziek, muziek die er later aan toegevoegd is. Soms is die er speciaal voor gecomponeerd om de sfeer te verhogen.

Vandaag de dag kun je onzuivere zang weer zuiver maken met behulp van de autotune. Niemand hoeft ooit meer vals te zingen.

Ook klassieke orkesten nemen sinds jaar en dag in verschillende takes op zodat achteraf de beste stukken aan elkaar gelijmd kunnen worden.

Echte violen en echte drums, ze zijn eerder een uitzondering op de regel vandaag de dag.

Met zijn allen live in de studio alles in 1 keer inspelen doet niemand meer.

Zelfs de Rolling Stones nemen alles met behulp van de computer op, zodat het strakker en meer ballen krijgt.

En ga zo maar door. Is dat erg? Lijkt mij niet. Alles moet in dienst staan van hoe het klinkt. De rest is bijzaak.

De weg van Lille naar Parijs diende als inspiratie voor deze track (voor de duidelijkheid: niet een eigen track). Het had net zo goed Brussel – Antwerpen kunnen zijn. Een retro synthesizer met een arpeggiator (lees: mechanisme dat noten repeterend afspeelt, soms in hoge snelheid) en je zit zo in gedachten op de snelweg. Maakt niet uit welke.

Nog beter is de track College feat. Electric Youth – A Real Hero die in de geweldige film Drive gebruikt werd. Met een melancholische klank die naadloos aansluit bij de film.

(Jacqueline bedankt!)

there is nothing outside the text

Het is een bekende uitspraak van de Franse filosoof Jacques Derrida. Hij wilde met deze uitspraak aangeven dat alle interpretatie altijd gebaseerd is op tekst. Waardoor de interpretatie zelf ook tekst wordt. Kortom: tekst op tekst.

Derrida is ook de man die constateerde dat filosofie de biografie van de filosoof uitsloot, beschouwde als iets dat buiten de filosofie ligt en als niet van toepassing beschouwd. Volgens Derrida zijn het leven van de auteur en de filosofie juist wèl met elkaar verweven. Het een zou niet zonder het ander kunnen.

Een paar jaar voor zijn dood in 2004 werd een documentaire over zijn leven gemaakt, waarin te zien is dat zijn leven niet los staat van de filosofie, maar met elkaar totaal in verbinding is. De score is van Ryuichi Sakamoto, nu 10 jaar geleden gemaakt, waar Ryuichi veelal ambient muziek voor gebruikte.

Je kunt de gehele documentaire hier bekijken:

Het klopt. De (auto)biografieën die ik van Miles Davis, Jimi Hendrix, George Harrison, Bill Wyman, Paul McCartney en David Crosby las, hebben mijn kennis over de muziek en de makers ervan vergroot. Hoe meer ik over het leven van de maker te weten kwam, des te meer ik ook die maker en zijn muziek leerde begrijpen. Het vergrootte de band.

Internet en blogs hebben deze mogelijkheden nog meer vergroot. Daar waar je vroeger als maker hoopte genoeg belangstelling te genieten zodat je een keer een interview in een lokale of misschien zelfs landelijke krant of tijdschrift kreeg, heb je vandaag de dag die macht geheel zelf in de hand. Je deelt je levenservaring en visie op jouw blog. En wie weet, misschien schept het wel een band met diegene die het leest.

Bronnen

• en.wikipedia.org/wiki/Jacques_Derrida
• blog.wfmu.org/freeform/2012/04/derrida-is-the-indisputable-master-of-thoughtful-put-downs-and-of-course-deconstructing-our-most-basic-assumptions-thoug.html

(foto onder Creative Commons BY: Abode of Chaos)

*ALLES* wat hier staat is waar: bit.ly/IqJJs2 Lezen! cc @erwblo @Raaphorst #Freedomisblogging /via @hartenvanhelden #fb

— Niels Aalberts (@ehpo) april 27, 2012

Een grappige vogel is het die Hugh. Hij tekende vroeger op bierviltjes, besloot ze vervolgens op zijn blog te zetten, er kwam wat vraag, Hugh ging ze op een mooi stukkie papier met een lijstje er omheen verkopen en nu ruim 10 jaar later laat Hugh geen gelegenheid voorbij gaan door te roepen hoe te gek hij het bloggen vindt. Dat ‘ie er alles aan te danken heeft. En dat hij alles kan doen zoals hij wil. Kortom: vrijheid, blijheid.

Dat laatste riep Dirk Vervenne van SABAM (lees: Belgische BUMA) mij ook toe toen ik met hem debatteerde over copyright voor een live publiek ergens in een zaaltje in Leuven, België. Na afloop hebben we toen nog een bier of wat ‘op café’ opgedronken. Ik ben het met hem enorm oneens voor wat betreft copyright in de tegenwoordige tijd, maar verder kan ik het prima met de man vinden. Dirk is een groot liefhebber van Nick Cave en praat graag over muziek. Dat schept een band.

Wat jij verkondigt, Marco, is alleen maar vrijheid, blijheid

Dat waren zo’n beetje letterlijk zijn woorden. Een mooi compliment, ook al bedoelde Dirk het anders.

De Roland TR-808 drumcomputer is een apart geval. Hij kwam in 1980 op de markt en bestond uit elektronische drumgeluiden. En hoewel de LinnDrum LM-1 in datzelfde jaar uitkwam, de eerste drumcomputer met ‘realistische’ samples, de Roland TR-808 heeft minstens evenveel impact gehad op de popmuziek. Juist vanwege zijn geluid.

De LinnDrum introduceerde een nieuw realisme omdat de samples van een echt drumstel afkomstig waren. En dus begon men de LinnDrum als vervanger van een drummer in te zetten. Toto drummer verruimde zijn diensten in die tijd als sessiedrummer en programmeerde voor menig bekend popalbum de LinnDrum. Het idee voor het ontwikkelen is trouwens afkomstig van zijn toetsenspelende broer Steve Pocaro. En volgens Roger Linn, de ontwikkelaar van de LinnDrum, werden samples van Jeff zijn drumstel gebruikt.

Roland is na het uitkomen van de LinnDrum zelf ook overgestapt op samples maar ten tijden van de TR-808 was dat duidelijk nog niet het geval. Dit resulteerde in die specifieke sound van de Roland TR-808. Een echt grote fan ben ik er nooit van geweest. Het schrille hoog en het weinig flexibele geluid staan mij toch tegen. Maar het apparaat heeft ontegenzeggelijk een uitgesproken karakter. De TR-808 herken je uit duizenden en werd dan ook op enorm veel bekende producties gebruikt. En er zijn nog bands die hem gebruiken.

‘Sexual Healing’ van Marvin Gaye is een hele bekende hit waar je duidelijk de 808 op kunt horen. Het album waar het van afkomstig is, Midnight Love, staat geheel in het teken van de 808. Opgenomen in het Belgische Ohain beginjaren 80 toen Marvin Gaye een paar jaar in Oostende verbleef. Of neem het nummer ‘Planet Rock’ van Afrika Bambaataa en Soulsonic Force.

Een productie waarvan producer Arthur Baker zei:

marriage of electronic music with street culture and black music

De TR-808 is nog steeds geliefd, toch maakt Roland hem niet meer. Vreemd want daar waar gitaarfabrikanten levenslang trouw blijven aan hun klassiekers denkt de elektronische markt daar toch anders over.

Bronnen

• openculture.com/2012/04/iall_hail_the_beati_how_the_1980_roland_tr-808_drum_machine_changed_pop_music.html
• en.wikipedia.org/wiki/Linn_LM-1
• cbc.ca/news/arts/music/story/2008/11/27/f-history-of-the-808.html
• en.wikipedia.org/wiki/Midnight_Love

Gisteren publiceerde Wax Poetics een van de vreemdste verhalen over de muziekindustrie die ik ooit las. Via een anonieme email die niet alleen naar Wax Poetics maar ook naar andere muziekjournalisten was verstuurd, kwam dit naar buiten. De persoon koos voor anonimiteit om zijn eigen veiligheid en die van andere te garanderen.

Een verhaal over hoe een bekende platenmaatschappij Gangsta Rap begon in te zetten om zo de privé-gevangenissen vol te krijgen waarin zij geïnvesteerd had. Lees dat verhaal op Wax Poetics →

(foto onder Creative Commons BY: ewe neon)

Het intro dat pianist Bill Evans hier neerzet is onwaarschijnlijk mooi. En waarschijnlijk is het nog grotendeels geïmproviseerd ook. Bill speelde bijna nooit een melodie exact na. Hetzelfde deed hij met de harmonie. Bill speelde navenant zijn gevoel het telkens weer ietsje anders. Zoals jazz moet zijn; geïmproviseerde muziek.

Wie denkt dat musiceren eenvoudig is heeft het mis. Het is oefenen, oefenen, oefenen en dan maar hopen dat naar jaren er iets in je systeem gaan zitten zodat je zoveel mogelijk vanuit je onderbewuste kunt spelen. Dat is precies ook wat we hier horen. Het is razend knap, maar wat je hoort is gevoel. Puur gevoel. En zo breekbaar.

Een hele lage frequentie (geluidstrilling) veroorzaakt dit vreemde optische effect.

P.S. Dit is overigens alleen met video mogelijk. De sluitersnelheid van de camera en de woofer moeten op eenzelfde frequentie zijn afgesteld om dit effect te kunnen ‘zien’.

Hoe zou een notatie-methode voor geluid eruit moeten zien? Deze video doet een goede poging geluiden visueel af te beelden. Bijna kinderlijk eenvoudig lijkt het, of niet?

Een documentaire over het proces van co-curatie voor de expositie ‘Oramics to Electronica’ die vorig jaar in The Science Museum van Londen gehouden werd.

In deze video komen beeld en geluid op een prachtige manier samen. De muzikale elementen bestaan slechts uit ritme en hier en daar wat dissonante harmonie, maar het grootste effect heeft het sound design in deze productie.

Vaak is audio een sluitpost en wordt het pas gemaakt wanneer de beelden klaar zijn. Het kan best zijn dat dat proces in deze productie precies is omgedraaid. Zeker weten doe ik dat niet. Hoe dan ook, beeld en geluid vallen hier naadloos samen.

Een prachtig voorbeeld dat een onderdeel was van LEV (Visual Electronics Lab) Festival. Zie ook de website van de organisatoren van dit Spaanse festival Laboral.

The Beatles gingen uit elkaar toen ik 2 was. En in de hoogtijdagen van de punk verkeerde ik nog in de *mierenhopen in brand steekt* fase.  Laat staan dat ik de bebop heb zien ontstaan of de eerste man op de maan heb zien landen. Kortom: zo’n ouwe lul ben ik eigenlijk nog niet.

Wat ik wel mee heb gekregen is Scritti Politti, een revolutionaire popband die het idioom van de popmuziek opnieuw uitvond via nieuwe productiemethoden met drummachines en synthesizers. Echte popliedjes met zoetheid in de teksten (lees: gebruik van woorden als love, baby, girl) vermengt met poëzie en citaten uit de filosofie.

In die jaren ’80 was de muziekindustrie behoorlijk verziekt aan het raken. MTV bood nieuwe middelen om bands te promoten en de industrie veranderde steeds meer in een keiharde industrie waarin het nog slechts om marketing ging. Menig manager hield zich alleen nog maar bezig met het geld, niet met de artistieke prestaties. Green, de zanger en liedjesschrijver van Scritti, voelde zich in die industrie totaal niet op zijn plek. Zelden was er interesse om over het artistieke proces te praten. Het privé-leven van de popmusicus en andersoortige bijzaken werd door menig popjournalist als interessanter en belangrijker beschouwd dan de muziek zelf. Green sprak liever over politiek en filosofie en het belang van popmuziek daarin.

The music speaks for itself

Dit is vaak het antwoord van een musicus die juist niet inhoudelijk over muziek wil spreken. Totale onzin natuurlijk want waar moet zo’n iemand het dan over hebben? Over zijn nieuwe broek? Zijn nieuwe schoenen? En of ‘ie prettig getrouwd is?

Green stortte diverse malen in, werd letterlijk ziek van de muziekwereld, kreeg angstaanvallen en trok zich uiteindelijk geheel terug. Tot ik Green in het jaar 1999 met een nieuw album in The Guardian aantrof. Dat album, het geweldige Anomie & Bonhomie, luidde voor mij de nieuwe eeuw in. Een paar jaar later ontmoette ik de man zelf in London en Amsterdam en sprak met hem onder andere over zijn samenwerking met Miles Davis.

En nu is er die video met een nieuwe Green die geïnterviewd wordt door Mark Fisher. Een man die het vak van popjournalist zeker wel beheerst en Green opmerkelijk open zijn verhaal laat vertellen.

Helaas is de webcam van mijn MacBook Pro stuk (degelijk Apple spul zullen we maar zeggen), dus ik kan het niet uitproberen. Voor zowel Mac als PC is de de applicatie phonoLapse gratis te downloaden.

via wire to the ear