*tromgeroffel*

Mijn Nederlandstalige blog www.marcoraaphorst.nl heb ik samengevoegd met (van oorsprong Engelstalige) www.melodiefabriek.nl. Taal is niet langer een probleem dankzij de vertaalmodule van Google.

Zo’n 70% van de blogposts van www.marcoraaphorst.nl heb ik weggegooid, omdat ik ze niet langer relevant vind. Hoewel opslag niet echt een probleem is, de algehele focus vind ik belangrijker. En rommel kun je maar beter gewoon opruimen.

@Raaphorst Het onmogelijke aan jouw website is dat er voor een paar jaar interessant leesvoer op staat. Daar gaat mijn vakantie to do list.

Tweette Freddie na mijn schoonmaakactie.

Mocht je een link van www.marcoraaphorst.nl ergens tegenkomen, je wordt dan automatisch geredirect naar www.melodiefabriek.nl. Makkelijker kan ik niet maken, of wel?

Godskolere zeg wat was het toch godsgruwelijk lekker om een week lang zonder de computer te vertoeven.

Een Hagenees en een geïmporteerde brabo in de relax op Rhodos.

Met applaus geland. En onder applaus de restaurants verlaten. Met taxiritjes langs een azuurblauwe kustlijn als toetje.

Twee boeken mee. ‘De wereld als trommel’, het levensverhaal van de ik-heb-peper-in-mijn-reet-drummer Han Bennink. En ‘Septuagenarian Stew: Stories and Poems by Charles Bukowski’, die ik jarenlang voor de helft uitgelezen in de kast had laten staan.

Het speelde nog door mijn hoofd, wat zou Bukowski doen als hij nu nog zou leven? Zou ‘ie een blog hebben? Gratis leesvoer dagelijks van Bukowski? Met de mogelijkheid ‘proost Chinaski!’ eronder te reaguren? Niet voor te stellen.

Het had zo kunnen zijn.

Bukowski gebruikte een computer met veel plezier de laatste jaren van zijn leven. Had kritiek op de uitwisselbaarheid tussen verschillende systemen zoals die van IBM en Apple. En dacht na over de toegankelijkheid ervan zodat werken ook in de toekomst in omloop kunnen blijven. Charles zag zelfs een succes van het e-book voor zich.

We schrijven 1991…

2009 – Beste Charles, dankzij al die klote bedrijven die, net als toen jij nog leefde, zich zo druk bezighouden met geldgraaien via patenten en Digital Rights Management op e-books is het nog steeds niet zover. Gelukkig hebben we tegenwoordig een hele grote groep piraten die voor de vernieuwing zorgen. Jouw wens zal dus ooit uitkomen. En potdikkie man, vrijheid, dankzij de weblogs. Je hebt tegenwoordig geen uitgever meer nodig. Proost Chinaski!

Charles, Hank, hij zou zich heden ten dage helemaal de konijntjes bloggen.

Maar goeds, ga het maar allemaal lezen, elders, want ik heb het niet verzonnen, klik: ‘Charles Bukowski, William Burroughs, and the Computer‘

Natuurlijk hou ik van mijn weblog. En natuurlijk vind ik het ook leuk dat privé en werk hand in hand gaan. Maar het is niet zo dat ik dit alleen maar voor de lol doe. Sterker nog: vooral niet zelfs. Voor de lol lummel ik liever. Doe ik helemaal niets.

Als we het over internet en computers hebben, mijn vader en ik, dan zegt hij vaak: “er gaat zoveel tijd in zitten”. En hij heeft gelijk. Voor je het weet gaat er heel veel tijd inzitten. Voor je het weet heb je er telkens weer een nieuwe sociale tool bij die je ook probeert te onderhouden. Neem bijvoorbeeld een Twitter. Een Facebook. LinkedIn. Et cetera.

Wat is echt belangrijk en wat niet?

Het staat in mijn agenda. Komende woensdagmiddag doe ik een brainstorm sessie met mezelf. Hoofdonderwerpen:

• wat wil ik bereiken met mijn weblogs?
• welke andere sites (sociale netwerken) zijn belangrijk voor mijn werk?
• hoe kan ik het effect daarvan vergroten?
• sluiten mijn online activiteiten naadloos aan bij mijn offline activiteiten?
• op welke manier zou ik de doelgroepen moeten bereiken die ik nu nog niet bereik?
• is het advertentiemodel als financiering voor de weblogs
• welke blogs, sociale netwerken etc., moet ik (eventueel) opgegeven?

Er zullen vast nog meer vragen naar boven borrelen. Als jij een goeie hebt, wees welkom en zet het in het commentaar.

Punt is, hobby’s heb ik al, genoeg vrienden ook. Dus daar is het mij in het geheel niet om te doen.

Ik ben aan het werk.

Inzoomen, focussen, specialiseren. Maak 50 niche sites, in plaats van een brede site. En daar kan dan best weer een paraplu overheen, zoals Startpagina laat zien met zijn 1600 dochterpagina’s over zeer specialistische onderwerpen.

Of er geld te verdienen valt met niches? Vele kleintjes maken groot, vraag maar aan Startpagina. Maar ook de kleintjes kunnen verdienen aan hun niche. Vraag maar aan de iPhoneclub.

Lees ik bij Erwin Blom.

Zit zeker wat in. En zou ik ook kunnen doen, bv zo:

• een blog met alleen maar mijn muziek, geen gelul, elke blogpost bevat een mp3-link
• een blog over rechtenkwesties, Creative Commons etc.
• een blog met meer persoonlijke verhalen
• et cetera

De voordelen die ik zie:

• de lezers weten precies wat ze krijgen
• adverteerders zijn beter op de content af te stemmen
• Google zal het blog beter indexeren
• het doel van het blog blijft zuiver en duidelijk

Maar er zijn ook nadelen denk ik:

• het kan saai worden, sterker nog: voorspelbaar
• je bezoek komt niet in aanraking met de andere dingen die je ook nog leuk vindt
• het zal minder persoonlijk worden, omdat je je bewust bent van de niche/kader

Het lijkt mij dat een niche-blog vanuit zakelijk opzicht slim is. Vanuit een persoonlijk opzicht veel minder.

En Flickr is natuurlijk eigenlijk ook een niche-blog. Daar kun je ook bovenstaande foto vinden.

Dit wil overigens niet zeggen dat ik geen verzamelsite zou maken die alle content van al mijn niche-blogs kan presenteren. Een geaggregeerde website. Ik zou daarvoor ook www.melodiefabriek.nl kunnen gebruiken. De meer zakelijke dingen komen dan op www.melodiefabriek.nl terecht en al mijn muziek zet ik op www.marcoraaphorst.com (de .com omdat muziek een internationale taal spreekt).

Maar laat ik de vraag aan mijn lezers stellen: wat als ik dit zou doen, zou dat beter zijn voor jou?

Ik lees, in een andere context dan muziek weliswaar:

Nieuws is kosteloos toegankelijk. Maar achtergrond en duiding zijn niet gratis, of zouden dat niet moeten zijn. Want voor diepgang heb je gespecialiseerde redacteuren nodig, zoals onderzoeksjournalisten of een wetenschapsredactie. Die kosten geld en zijn dat waard.

(bron)

Klinkt zeker logisch. Nieuws moet toegankelijk zijn voor iedereen natuurlijk. Zelfs voor een zwerver die op straat ligt. Dat hoef ik niet uit te leggen. Nieuws = belangrijk = gaat iedereen aan.

Geldt hetzelfde ook niet voor muziek?

Als ik het artikel van het NRC goed lees dan gelooft deze krant in de waarde van kranten voor verdieping. Dat zou zeker kunnen. Voor magazines geldt hetzelfde. En ik geloof dat hetzelfde geldt voor musici die hun muziek op CD of plaat verkopen. Daar is nog steeds behoefte aan. Het geeft een gevoel van exclusiviteit, van echt bezit. Een echt tastbaar Product.

Tegelijkertijd is er geld te verdienen met het aanbieden van betaalde downloads of services. Zo betaal ik al jaren voor mijn Flickr.com account zodat ik mijn foto’s online kan delen. Een geweldige service. Daarmee bedien ik niet mijn collega fotografen, nee, ik bedien mijzelf ermee. Door te betalen zie ik op Flickr.com geen advertenties meer, ziet mijn bezoek dat ook niet en krijg ik onbeperkte ruimte om foto’s te uploaden. Hetzelfde geldt voor de webservers waar ik mijn blogs op host. Ik betaal voor service in ruil voor mijn eigen plekken op het internet en garanties dat dat niet zomaar verloren gaat. Ik kan ergens een beroep op doen. Net als bij Flickr.com. Ik investeer graag in Een Veilig Gevoel. Dat mijn foto’s er morgen ook nog zijn.

Als Twitter betaalde accounts gaan verkopen zal ik waarschijnlijk meedoen. Zo verzeker ik mij van iets meer zekerheid over een belangrijke webservice online. Hoe belangrijker een service voor mij is, des te logischer is het voor mij om ervoor te betalen. Dat dat account er morgen ook nog is. Dat ik het op visitekaartjes kan gaan noteren. Mijn adres. Hier.

Af en toe betaal ik voor een digitale download. En af en toe doneer ik wat. Maar dat is toch behoorlijk minimaal moet ik zeggen. Daarentegen betaal ik wel redelijk veel aan offline activiteiten. Ik koop soms een nrc.next. Of soms een kop koffie en lees dan de nrc.next gratis. Ik koop redelijk veel boeken. Af en toe nog een CD. Tastbare zaken. Maar ook online zal ik dat vaker gaan doen. Mensen ondersteunen wiens werk ik waardeer en waar ik graag middels mijn financiële injectie aan mee kan helpen. Dat hun werk niet van de een op de andere dag verloren kan gaan.

Natuurlijk, je kunt je niet tegen alles verzekeren. Shit happens. Maar je zult het met mij eens zijn dat mensen die elkaar financieel of op een andere manier supporten een verbinding aangaan. Een verbinding, die een solide basis legt.

Wat nog ontbreekt is een slim betalingssysteem voor micropayments. Nee, niet IDEAL (te duur). Niet PayPal (ook te duur). Gewoon iets wat net zo werkt als een pinpas. Snel, direct en goedkoop. Van jouw rekening naar de mijne. Als blijk van waardering.