En laat ‘ie nou uitgerekend tijdens dat jaar een wonderkind geworden zijn …

Eerlijk gezegd had ik hetzelfde idee. Alleen nooit uitgewerkt. inbflat.net deed dat wel en op een hele mooie manier.

Achterover gebogen kun je het beste als eerste deze link volgen. Je snapt wat je ermee kunt doen, toch?

Ik filosofeer nu al hoe je verder kunt gaan dan dit. Veel verder. In de toekomst zullen we veel vaker met visuele samples werken dan niet-visuele samples. Niet omdat het beter klinkt. Niet omdat het er beter uitziet. Nee, omdat het gewoon veel leuker is om zo muziek te maken. Je ziet en hoort de persoon die de audio in de sample produceert. Dat geeft je veel meer het gevoel dat jouw muziek samen met anderen gemaakt wordt. Dat je het samen doet. Ook al doe je het op afstand. Het is niet langer ‘ik en mijn software’.

En daar ga ik even lekker een nachtje op slapen…

(filosoof bedankt!)

Dik een jaar terug sommeerde de BUMA een aantal websites te betalen voor het embedden van YouTube video’s. Een gestoorde actie, want YouTube lokt zelf uit tot het embedden van haar video’s op weblogs en is daar juist groot mee geworden. De hele wereld is dus in overtreding volgens de BUMA, want de hele wereld gebruikt YouTube. Ik protesteerde er keihard tegen, samen met een aantal andere toonaangevende weblogs. Een dag of 2 later noemde een woordvoerder van de BUMA die actie prematuur.

Toch blijft de BUMA brieven sturen. Boetes, hoewel geen enkel niet-overheidsorgaan een boete mag uitdelen. De BUMA is dus juist zelf in overtreding.

Even voor de duidelijkheid: de BUMA is een privé-vereniging. De enige link met de overheid is het feit dat de BUMA het alleenrecht heeft gekregen de auteursrechten van muziekauteurs te ‘regelen’. Een schandalige situatie, want het ontneemt componisten keuzevrijheid en eerlijke concurrentie op dit gebied. De daadkracht van de BUMA is overigens heel beperkt want als Nederlandse Vereniging mogen ze alleen binnen Nederland handelen. Tja, en als je als muzikant dan het internet op gaat met je muziek, dan snap je dat 99% van jouw werk online buiten de scope van de BUMA zal vallen.

Rekeningen sturen voor niet-bestaande of niet-geleverde diensten is normaliter een vorm van oplichting

Dat is wat de BUMA doet. Ze lichten de boel op. De benaming boevenclub of maffiaclub zie ik vaak vallen in commentaren. Ze hebben stront aan de vingers, da’s duidelijk. Ze proberen boven de wet te staan en spelen eigen rechter.

Bovendien zitten ze op een pot van meer dan 100 miljoen die nooit uitgekeerd gaat worden aan de rechthebbenden.

Daarnaast innen ze ook op mijn naam geld, hoewel ik niet aangesloten ben bij die club en dat ook nooit zal doen. Naast mij een hoop andere musici die wel op radio en televisie te horen zijn maar ook geen lid zijn. Omdat de BUMA een club is waar je als muziekauteur juist niet bij wil horen. Net zomin als dat ik spullen wil kopen die door kinderen voor een paar cent gemaakt zijn. Geloof mij: de reden dat het de armoede van die landen zou bestrijden is complete onzin. Dat is net zoiets als zeggen dat alcoholisme goed is, omdat het de economie van inkomsten voorziet. Maar dat terzijde.

Collega muzikant Rob Geboers stuurde mij een mailtje.

Ik heb voor Theater … tunes gemaakt die op hun website gebruikt worden.

Die heb ik in licentie aan het theater verkocht.

Rolt er aldaar een mooie rekening binnen voor 400 euro (voor 3 maanden gebruik)
1) de tunes zijn niet, en zullen nooit bij BUMA ingeschreven worden
2) ze zijn dus ook nergens in de BUMA database vindbaar op welke manier dan ook
3) de componist (ikke dus) is geen BUMA lid.

De rekening van BUMA die nu dus binnenrolt bedraagt 400 euro voor 3 maanden gebruik.

“Aangifte doen van poging tot oplichting”, reageerde Arnoud per email.

Ook ik componeer regelmatig in opdracht van klanten die juist bij mij terecht komen omdat ik hen een licentie kan verstrekken voor het gebruik zonder dat ze een rekening van de BUMA hoeven te verwachten. Bijvoorbeeld onlangs nog voor nu.nl, waarvoor ik een leadertune maakte. Zodra zij een rekening van de BUMA ontvangen mag die dus linea recta naar de prullenbak. Toch zullen sommige van mijn klanten schikken. De BUMA richt zo schade aan, aan mijn naam en mijn bedrijf Melodiefabriek. Want ik garandeer dat wanneer een klant mijn composities gebruikt in bijvoorbeeld een YouTube video, deze klant daarvoor niets aan de BUMA hoeft af te dragen.

Wij gaan met onze Stichting Copyright & Nieuwe Media hier zwaar op inzetten. De politiek moet hier notie van krijgen en echt actie ondernemen.

Herhaalde pogingen tot oplichting mag wat mij betreft het slotakkoord van de BUMA zijn.

(CC BY foto: cdogstar)

Voor het componeren van muziek bij een video heb je natuurlijk een programma nodig die met video en audio overweg kan. Gelukkig kan Ableton Live dat. Ik gebruik op dit moment versie 7, de laatste versie.

Ableton kan een video-track importeren. En vanaf versie 7 kun je zelfs video’s ook exporteren. Dat is soms erg handig. Bijvoorbeeld wanneer je een video naar een ander formaat wilt converteren. De meeste video’s maken tegenwoordig gebruik van de H.264 codec, niets mis mee maar niet het beste formaat om te gebruiken tijdens het componeren. Zo maakt de codec gebruik van behoorlijk wat CPU kracht. Ook is de video niet nauwkeurig genoeg om elk frame te tonen wanneer je de applicatie stopt. Het beste formaat als je de muziek wilt afstemmen op video is Photo – JPEG. Deze laatste codec maakt namelijk een video op basis van JPEG plaatjes en is frame nauwkeurig. Gelukkig kun je dus met Live 7 elke video omzetten naar dit formaat. Het kost wel meer geheugenruimte, maar je kunt nauwkeuriger werken en de CPU belasting is lager.

Meer informatie:

• Wikipedia – codec
• best codec for Ableton Live
• Ableton Live

Alle auteursverenigingen, waaronder ook de Nederlandse BUMA, staan niet toe dat een componist een andere componist quote. Hiervoor moet betaald worden. Dus verzon de Duitse electronische componist Johannes Kreidler een ludieke actie om deze rare regel onder de aandacht te brengen. Hij componeerde het muziekstuk Stereo-Soundfile, 33 seconden in lengte, gebruik makend van 70.200 muzikale quotes.

Het doet me denken aan het geweldige album My Way van de Canadese artiest Akufen, die voor dat album alleen gebruik maakte van samples opgenomen van de radio. Heel korte, wat ze noemen micro-samples, fragmenten werden gebruikt en niets werd, zover ik weet, opgegeven. Waarom? Omdat niemand in staat is te achterhalen waar deze muziekstukken van afkomstig zijn. Ze zijn te kort.

Zelf vind ik dit ook een krankzinnige regel. En het heeft er bovendien voor gezorgd dat het gebruik van andermans samples in hip hop tegenwoordig nog nauwelijks toegepast wordt, omdat er simpelweg teveel geld voor wordt gevraagd.

Bij een micro-sample hoor ik eerder het karakter van een muziekinstrument, de klankkleur van een microfoon, een compressor, een bandrecorder, muziek-software, dan de ziel van de componist. Kortom: het is een zotte regel. Of beter: een Big Mac maakt nog geen koe.

(Rob Geboers bedankt!)