Dat wat de Amerikanen zo mooi Storytelling noemen, is een vak apart. Ik hou van dat vak. Het valt of staat met het verhaal zelf en hoe dat verhaal vertelt wordt. En er komt geluk bij kijken.

foto: Roel Wijnants / CC-NC 2.0

Gisteren had ik een gesprek met Harry die binnen een paar weken zijn platenzaak Plato in Den Haag gaat sluiten. Met de muziek op de achtergrond, net niet te hard, lukte het me om een mooi gesprek te hebben met Harry. Een paar kleine edits in de audio waren nodig om het verhaal een geheel te vormen.

Over de gevolgen van internet. “Over een paar jaar lachen we hierom”, zei Harry nog.

interview Plato-Harry (mp3)

(zie ook ‘Plato-Harry stopt ermee‘)

Ik ben geboren op de hoek van de Stadhouderslaan en de Groot Hertoginnelaan. Den Haag. Mijn ouders huurden een deel van de bovenste etage van een prachtig statig herenhuis. Om het bed te kunnen plaatsen hadden ze een deel uit de muur moeten hakken. Er zijn nog foto’s van.

De eigenaresse van het pand, mevrouw Gybland, was bevriend met Agatha Christie. Ik raakte bekend met die naam voordat ik de boeken las. De eigenaresse was, volgens mijn ouders, een vriendelijke maar aparte vrouw.

Toen we inmiddels naar een ander huis verhuisd waren, gingen we nog eens op bezoek bij haar. Eenmaal door het voorportaal gelopen, stond ik voor de statige trap en keek omhoog. Daar bovenaan de trap stond ze. En riep mij. “Ik kom niet Piepland”, antwoordde ik met mijn kinderlijke verbastering van haar werkelijke naam.

Ik moet een jaar of 5, 6 zijn geweest, en angstig. Bang voor de vrouw die met de muizen op bed speelde. En die misschien, wie weet, misschien wel een voorbeeld voor Agatha was.

Tramtunnel

Gisteren ergens in mooi Den Haag. Twee katten die me zowat kreunend aanvlogen. Een gesprek over Supersister. Bij Aad Link thuis.

Als je het hebt over Supersister dan heb je het over de Nederlandse muziekgeschiedenis. Over cultureel erfgoed. Erfgoed dat nauwelijks nog online te vinden is en daardoor obscuur wordt. Ik citeerde de uitspraak van Kenneth Goldsmith ‘If It Doesn’t Exist on the Internet, It Doesn’t Exist‘.

De nieuwe Supersister site wordt een blog en een shop ineen. Er ligt alleen al daar in Den Haag een heel archief te wachten om online te gaan. Massa’s foto’s maar ook heel veel video materiaal ligt op de plank. Het kost wat tijd om dat allemaal online aan te bieden, maar dan heb je ook wat. Om het nog zacht uit te drukken. Veel bloggers zitten ermee om elke dag iets te posten. Maar dat lijkt mij met zo’n archief geen enkel probleem.

Trouwens, mijn oude band MAM zou dat ook moeten doen; de hele handel online zetten. Maar goeds, eerst Supersister, en dan de rest…

wordt vervolgd

Mijn dochter Puck was al geboren. Ze lag in de buggy. We waren in Haarlem. Ergens dicht bij het station. Ik beluisterde hem daar op de hoofdtelefoon. Ik wilde hem. Die eerste van Spinvis.

De frisheid zat erin. De onafheid. De weeffouten had ‘ie in het tapijt laten zitten. De iele gitaartjes. Een stem als een schommel. Een man in Nieuwegein had er jaren op zitten zwoegen en dit was zijn hoogtepunt. Beter kon ‘ie niet. Maar hij had alles mee. De pers enzo.

Spinvis klom uit de klei op het juiste moment. Rechtstreeks vanaf die zolderkamer naar het podium van Crossing Border.

Zijn sounds gebruikte ik ook. Bijvoorbeeld dat Farfisa orgel. Reason. Iedereen werkte daarmee in die tijd.

Als je het dan hebt over inspiratie, ja die 1e Spinvis inspireerde mij.

Dus kocht ik de OOR van deze week. Met een Spinvis die terugkijkt op zijn eerste plaat. De naam van mijn oude band, MAM, valt.

Popmuziek gaat nooit dood. Want de perfecte popsong is nog steeds niet geschreven. Ik heb er zeker 15 klaarliggen die nog opgenomen moeten worden. Al is het alleen om daarmee de driehoek Tilburg, Nieuwegein, Den Haag passend te maken…