De fabriek van muziekcomponist en sound designer Marco Raaphorst. Ssst, luister!

nieuwe track: grimey patches

publicatiedatum maandag, 8 maart 2010 • auteur Raaphorst
foto: Duchamp / licentie: Creative Commons BY

foto: Duchamp / licentie: Creative Commons BY

grimey patches (mp3)

… met mijn ouwe Ibanez AM-50 dik door de Fuzz geroerd …

1 reactie »


Wat is creativiteit? (1)

publicatiedatum dinsdag, 2 maart 2010 • auteur Raaphorst

Eleanor, Amsterdam (mp3)

Zo’n vreemde dag vandaag. Vanaf de 5e etage van mijn flat in Mariahoeve keek ik naar beneden en zag een man op straat liggen met een doek over hem heen geslagen. Een schoen lag wat verderop. Een grote plas bloed. En een hand stak onder de doek vandaan, doodsbleek. De buurjongen had hem om 9 uur aangetroffen, als eerste. Moord of zelfdoding? De buren zijn nu niet thuis. Misschien weet ik morgen meer. De rest van de dag bracht ik in Amsterdam door. Het was er prachtig. Een Engelse vrouw zat op een bankje te tekenen. Zo raar, het leven gaat altijd door. Altijd.

2 reacties »


photophono: accordion, Amterdam

publicatiedatum zaterdag, 6 februari 2010 • auteur Raaphorst 1 reactie »


“ken je Aphex Twin ook?”

publicatiedatum donderdag, 21 januari 2010 • auteur Raaphorst
Baby

TedsBlog / CC BY 2.0

Baby

Kleien met geluid in een zandbak van ruis

Deze track maakte ik in 2004. Sommigen luisteraars vroegen zich af of ik Aphex Twin kende. Nee, die kende ik niet.

Ik hoor die overeenkomst er ook totaal niet in.

2 reacties »


Er is altijd wel geluid

publicatiedatum maandag, 4 januari 2010 • auteur Raaphorst

Kun jij je voorstellen dat je niets hoort bij wat je ziet?

foto Marco Raaphorst / Creative Commons BY licentie

Omgevingsgeluid is er altijd. Waarom zou je daar muziek aan toevoegen?

Daarom dwong Dogma 95 van Lars von Trier in 1995 voor een groep filmmakers het volgende af:

Geluid dient nooit los van de beelden te worden gemaakt, of andersom. (Muziek mag niet worden gebruikt, tenzij aanwezig waar de scène wordt gefilmd.)

Festen is zo’n film. Zonder muziek. En toch zul je dat niet missen. Het is wat het is. Een meesterlijke film.

Een ander voorbeeld, wat dichter bij huis: Paradiso Stills:

Paradiso Stills, waarin Marc Geerards door de Amsterdamse fotograaf Max Natkiel gefotografeerde personen heeft gevraagd opnieuw voor de camera te staan, maar ditmaal een filmcamera. Deze ‘fotofilm’ is een soort bewegend fotoalbum. Honderd maal wordt een zwartwitfoto zonder geluid getoond die, op een enkele uitzondering na, even later overvloeit in een bewegende kleurenfilmopname met geluid van diezelfde mensen twintig à vijfentwintig jaar later, in vrijwel dezelfde uitsnede maar dan niet meer in Paradiso, doch in een omgeving die zij zelf hebben verkozen en die iets over hen laat zien.

Ik zag hem zo’n 1 1/2 jaar geleden in De Balie. Een geweldige film.

1 reactie »