Waar de grens ligt tussen muziek en geluid is een lastige.

Als je inzoomt op geluid dan zie je golfvormen, met pieken en dalen. Je kunt er dynamiek en spanning in zien. Dus eigenlijk is zo’n golfvorm een mini compositie. En zou je met software 1 zo’n korte toon enorm gaan verlengen (timestretchen) dan zal rustgevende ambient-muziek het resultaat zijn.

Aaron Ximm, de Quiet American, is naar mijn idee een kunstenaar op dit kruisgebied. Soms neemt ‘ie de opnames die hij ergens op locatie gemaakt heeft puur en soms verbuigt hij ze. Gewoon omdat hij dat wil, vanwege de klank. Eigenlijk is er geen naam voor wat hij doet. Met het verwoorden ervan worstelt hij zelf ook:

So which role? Which label? I remain conflicted.

De oplossing? Zwijgen, ogen dicht en luisteren.

three trains (mp3)

Woorden schieten te kort.

foto: Duchamp / licentie: Creative Commons BY

grimey patches (mp3)

… met mijn ouwe Ibanez AM-50 dik door de Fuzz geroerd …

foto: Paul Bridgewater / licentie: Creative Commons BY

Peru (mp3)

Accordion, Amsterdam

Ik las een mooi interview met Brian Eno (Michel bedankt!) terwijl ik deze muziek had opstaan:

Dåbermix 002 by dåbermann

Sommige mensen kunnen niet tegen de combinatie. Lezen en muziek. Die vinden dat muziek afleidt. Misschien omdat ze naar popliedjes luisteren, waar de teksten gezongen worden. Een stem die de aandacht trekt.

Ik luister het meeste naar instrumentale muziek. Soms bestaande uit licht geratel, hier en daar een verdwaalde gitaar, stadsgeluiden, ambient muziek. Typisch Brian Eno, besef ik me.

Het kan zo’n prachtige combinatie zijn. Omdat er beelden in het hoofd ontstaan. Opgewekt vanuit het niets. Slechts aangespoord.