Miles Davis & Juliette Greco

De relatie tussen Miles Davis en Parijs was een liefdesrelatie. Niet alleen vond hij daar voor het eerst naast muziek ware liefde in Juliette Greco, ook had Parijs de jazz en Miles in het bijzonder lief. Zwarte amerikaanse musici werden in eigen land in alle opzichten verneukt, Parijs ze en begreep deze vernieuwende muziek. Muziekgeschiedenis werd geschreven, dankzij het culturele besef van Parijs en Europa.

Vanavond tussen 8 en 10 bij VPRO De Wissel. 8 uur is net een tijdstip dat ik mijn dochter naar bed breng, dus wellicht dat ik de podcast morgen beluister. Voor nu, lees ook ‘Miles & Juliette‘ op het De Wissel blog.

In de VPRO Gids van deze week las ik een interessant artikel over “Storende achtergrondmuziek op televisie”. Een soort van vervolg op mijn artikel “Er is altijd wel geluid“.

Het gebruik van muziek moet je doseren, zeg ik als muziek componist. Vooral als iemand aan het woord is. Dan moet het verhaal voorop staan en zijn zelfs kleine achtergrondgeluiden relevanter dan muziek. Muziek mag best ingezet worden op momenten dat er niemand spreekt, maar dan nog levert spaarzaam gebruik een beter resultaat op. De boodschap komt op die manier beter over en het beeldverhaal krijgt meer dynamiek.

Een citaat uit de VPRO Gids:

Laat het gesproken woord met rust. Achtergrondmuziek is een belediging voor de spreker, de inhoud, de kijker en ook voor de muziek. Waarom mogen wij niet hetzelfde beleven als de passagiers op de Beagle? Als ze over de reling naar dolfijnen kijken hoeft daar toch geen muziek bij? Daar is geen enkel excus voor. Wanneer men aan boord met elkaar praat is er ook geen muziek.

Stel je voor dat De Wereld Draait Door tijdens alle tafelgesprekken ook muziek zou laten horen op de achtergrond, daar zou je knettergek van worden! Tegelijkertijd is dat wat andere tv-programma’s doen in situaties waar zelfs ook nog sprake is van buitengebieden, dus: stemmen, muziek en achtergrondgeluiden.

Hilversum zoekt vernieuwing in tv-formats. Nou dat ligt voor het opscheppen allemaal. De vorm van wat in het Engels zo mooi Storytelling heet, kan op Nederlandse televisie heel veel beter. De zapmomentjes zullen dan minder snel komen, want je houdt de aandacht vast door de zorgvuldig gebalanceerde dynamiek.

Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen. Verhalen die verteld worden vanuit een soort droomwereld, vanuit het spel met achtergrond geluiden en muziek, die daardoor een geheel gaan vormen. Net zoals dat in speelfilms gedaan wordt. In deze gevallen wordt de muziek zeer specifiek gekozen. Maar voor de meeste televisie, gesprekken met mensen, informatieve programma’s, heeft een te dikke mix een averechts effect. Mensen zappen naar een ander kanaal, worden daar weer moe en zappen weer verder, ergens schreeuwt de reclame en weer zapt men weg. Allemaal heel erg logisch, want van kinds af aan leren we niet te luisteren naar mensen die schreeuwen.

Volgens Tech Crunch nemen de blogs toe en neemt het microbloggen (lees: Twitter) af. Op zich is dat logisch want Twitter is beperkt. Niet alles past in die 140 karakters die Twitter maximaal aankan per bericht/tweet. Kortom: wil je echt iets schrijven, dan heb je al een blog nodig. Laat staan als je een foto, een stuk muziek, of een video wilt plaatsen. Twitter kan dat niet, die kan er alleen naartoe linken.

Niet dat ik daarmee Twitter tekort wil doen. Twitter is heel handig, met name voor het korte updates over wat je aan het doen bent, voor het doorgeven van links, of het discussiëren over eenvoudige onderwerpen. Hoewel dat laatste toch eigenlijk al snel problemen kan geven, simpelweg omdat een moderator ontbreekt.

Mensen die actief Twitteren en nog geen weblog hebben, besluiten al snel dat wel te gaan doen. Het werkt aanstekelijk, veel twitteraars hebben immers een weblog.

Voor mensen die iets maken, is Twitter het promotiemiddel en het weblog de bron voor het opslaan van de content. Dit zal niet snel veranderen. Sterker nog: de echte doorbraak van de weblogs moet nog komen in Nederland. Tijdens het organiseren van het Blog-Art festival is dat ons wel opgevallen. Vooroordelen over de internetgeneratie moeten nog steeds weggenomen worden. Laat staan dat men ervan overtuigd is dat weblogs krachtiger zijn dan kranten, radio en televisie. Sterker nog: wij, Karin en ik (Stichting Offline 070) doen er zelf ook aan mee. Omdat we met Blog-Art alle kranten, radio en televisie (NOS Journaal) gehaald hebben. Alsof dat belangrijk is dan de aandacht die we online kregen. Maar voor veel mensen klinkt het stoerder als je aandacht via kranten, radio en televisie hebt gekregen.

Online aandacht is vele malen krachtiger dan de aandacht die je van kranten, radio en televisie krijgt. Niet alleen in aantallen, ook gewoon door aanwezigheid. Want waar kranten, radio en televisie heel slecht in zijn, is het opslaan en archiveren van content. Het zijn vluchtige media. De volgende dag is men het al vergeten. De krant van gisteren koopt niemand. Het NOS Journaal heeft een houdbaarheidsdatum van 24 uur. En als je te laat in-tuned dan mis je het hele programma. Ook kunnen de oude media niet naar elkaar linken, er is geen directe verbinding. Internet kent die problemen niet. Weblogs zijn 24/7 open. Content die gewoon online beschikbaar zal blijven. In principe voor altijd. Toegankelijk, zonder drempels. Of je het nu van je laptopscherm of via je mobiel leest, digitale data kent flexibele verschijningsvormen.

Het omslagpunt moet nog komen. En lang zal dat niet meer duren. Online media moeten voorop gezet worden. Omdat het duurzame media zijn.

3 Podcasts die ik te gek vind:

1 minuut
UbuWeb
American RadioWorks

Er zijn er veel meer. Podcasts die tot de verbeelding spreken. Zonder reclame boodschappen, slechts een interessant verhaal, een opvallende stem, prikkelende geluiden, prikkelende muziek. Zoals radio ooit was, maar allang niet meer is.

Naar welke podcasts luister jij het liefst?

Televisie komt hier op neer: je zet de televisie aan en gaat op de bank zitten. Als het je niet bevalt wat je ziet dat skip je door naar een andere zender.

Met televisie kijken bedoel ik dus niet: je zet de televisie aan, zoekt een DVD uit, stopt deze in de DVD-speler en gaat op de bank zitten. Dat heet namelijk DVD kijken.

Televisie kijken is iets anders. Het gaat erom dat je dingen voorgeschoteld krijgt. Hooguit met de mogelijkheid om weg te zappen naar een volgende fragment wat je ook weer weg kunt zappen.

Is Het Nieuwe Luisteren ook zo? Als radio, stromend? Je zet de radio aan. En als niet bevalt wat je hoort dan kies je een andere zender.

The analyst firm published a study on Monday that showed the numbers of those who regularly file-shared had dropped by a quarter between December 2007 and January 2009.

(bron)

Op een iPod kun je iets van 40.000 liedjes downloaden. Afgezien van de hamvraag ‘wie gaat dat betalen?’ borrelt er een ander hamvraag op: ‘hoe lang ben je ermee bezig om dat ding vol te laden?’. 40.000 liedjes. Hoeveel liedjes staan er gemiddeld op een album, 10? Zo dan, heb je even?

Het aanzetten van een WMFU, een Dublab of een SomaFM, is een stuk eenvoudiger. Internet radio. Het streamt maar door. En je iPod gebruik je iedere dag voor verse podcasts. Dat heet: je auditief laten verwennen.

The future looks bright, the future looks like radio?

(foto: Spuz / licentie: Creative Commons BY-SA)