*tromgeroffel*

Mijn Nederlandstalige blog www.marcoraaphorst.nl heb ik samengevoegd met (van oorsprong Engelstalige) www.melodiefabriek.nl. Taal is niet langer een probleem dankzij de vertaalmodule van Google.

Zo’n 70% van de blogposts van www.marcoraaphorst.nl heb ik weggegooid, omdat ik ze niet langer relevant vind. Hoewel opslag niet echt een probleem is, de algehele focus vind ik belangrijker. En rommel kun je maar beter gewoon opruimen.

@Raaphorst Het onmogelijke aan jouw website is dat er voor een paar jaar interessant leesvoer op staat. Daar gaat mijn vakantie to do list.

Tweette Freddie na mijn schoonmaakactie.

Mocht je een link van www.marcoraaphorst.nl ergens tegenkomen, je wordt dan automatisch geredirect naar www.melodiefabriek.nl. Makkelijker kan ik niet maken, of wel?

Volgens Tech Crunch nemen de blogs toe en neemt het microbloggen (lees: Twitter) af. Op zich is dat logisch want Twitter is beperkt. Niet alles past in die 140 karakters die Twitter maximaal aankan per bericht/tweet. Kortom: wil je echt iets schrijven, dan heb je al een blog nodig. Laat staan als je een foto, een stuk muziek, of een video wilt plaatsen. Twitter kan dat niet, die kan er alleen naartoe linken.

Niet dat ik daarmee Twitter tekort wil doen. Twitter is heel handig, met name voor het korte updates over wat je aan het doen bent, voor het doorgeven van links, of het discussiëren over eenvoudige onderwerpen. Hoewel dat laatste toch eigenlijk al snel problemen kan geven, simpelweg omdat een moderator ontbreekt.

Mensen die actief Twitteren en nog geen weblog hebben, besluiten al snel dat wel te gaan doen. Het werkt aanstekelijk, veel twitteraars hebben immers een weblog.

Voor mensen die iets maken, is Twitter het promotiemiddel en het weblog de bron voor het opslaan van de content. Dit zal niet snel veranderen. Sterker nog: de echte doorbraak van de weblogs moet nog komen in Nederland. Tijdens het organiseren van het Blog-Art festival is dat ons wel opgevallen. Vooroordelen over de internetgeneratie moeten nog steeds weggenomen worden. Laat staan dat men ervan overtuigd is dat weblogs krachtiger zijn dan kranten, radio en televisie. Sterker nog: wij, Karin en ik (Stichting Offline 070) doen er zelf ook aan mee. Omdat we met Blog-Art alle kranten, radio en televisie (NOS Journaal) gehaald hebben. Alsof dat belangrijk is dan de aandacht die we online kregen. Maar voor veel mensen klinkt het stoerder als je aandacht via kranten, radio en televisie hebt gekregen.

Online aandacht is vele malen krachtiger dan de aandacht die je van kranten, radio en televisie krijgt. Niet alleen in aantallen, ook gewoon door aanwezigheid. Want waar kranten, radio en televisie heel slecht in zijn, is het opslaan en archiveren van content. Het zijn vluchtige media. De volgende dag is men het al vergeten. De krant van gisteren koopt niemand. Het NOS Journaal heeft een houdbaarheidsdatum van 24 uur. En als je te laat in-tuned dan mis je het hele programma. Ook kunnen de oude media niet naar elkaar linken, er is geen directe verbinding. Internet kent die problemen niet. Weblogs zijn 24/7 open. Content die gewoon online beschikbaar zal blijven. In principe voor altijd. Toegankelijk, zonder drempels. Of je het nu van je laptopscherm of via je mobiel leest, digitale data kent flexibele verschijningsvormen.

Het omslagpunt moet nog komen. En lang zal dat niet meer duren. Online media moeten voorop gezet worden. Omdat het duurzame media zijn.

Sommigen bloggen niet meer. Ze zeggen dat het door Twitter komt. En niet dat ze er spijt van hebben. Ze vinden het logisch. Twitter zou de vervanger zijn van het weblog.

Alles gaat sneller in de wereld zeggen ze, dus nu moeten we ook sneller publiceren.

En korter, 140 karakters zijn genoeg.

Twitter, wie zou er nu nog moeten bloggen dan?

Complete onzin.

Twitter is geen blog. Twitter is een tijdelijk communicatiemiddel. Terugkomen op een tweet van eergisteren doe je niet.

Alle tweets zijn heel snel vergaan.

Een blog is blijvend. Een blog heeft een handig archief. Een blog is doorzoekbaar. Een blog geeft de conversatie een duidelijk podium.

Twitter is een kroeg. Iedereen roept wat ‘ie aan het doen is. En sommige mensen helpen mekaar, krijgen ruzie, of spreken buiten Twitter af voor een ontmoeting.

Toch gaat er niets boven mijn blog. Mijn digitale huis dat helemaal van mij is. Het huis dat ik zelf gebouwd heb. Het huis waar ik slingers kan ophangen als het feest is. Het huis waar ik gezellig met vrienden of toevallige voorbijgangers op het terras een biertje kan drinken terwijl ik een mooi verhaal voorlees. Of een film vertoon. Of een stuk muziek speel.

Hier ben je nu.

Natuurlijk hou ik van mijn weblog. En natuurlijk vind ik het ook leuk dat privé en werk hand in hand gaan. Maar het is niet zo dat ik dit alleen maar voor de lol doe. Sterker nog: vooral niet zelfs. Voor de lol lummel ik liever. Doe ik helemaal niets.

Als we het over internet en computers hebben, mijn vader en ik, dan zegt hij vaak: “er gaat zoveel tijd in zitten”. En hij heeft gelijk. Voor je het weet gaat er heel veel tijd inzitten. Voor je het weet heb je er telkens weer een nieuwe sociale tool bij die je ook probeert te onderhouden. Neem bijvoorbeeld een Twitter. Een Facebook. LinkedIn. Et cetera.

Wat is echt belangrijk en wat niet?

Het staat in mijn agenda. Komende woensdagmiddag doe ik een brainstorm sessie met mezelf. Hoofdonderwerpen:

• wat wil ik bereiken met mijn weblogs?
• welke andere sites (sociale netwerken) zijn belangrijk voor mijn werk?
• hoe kan ik het effect daarvan vergroten?
• sluiten mijn online activiteiten naadloos aan bij mijn offline activiteiten?
• op welke manier zou ik de doelgroepen moeten bereiken die ik nu nog niet bereik?
• is het advertentiemodel als financiering voor de weblogs
• welke blogs, sociale netwerken etc., moet ik (eventueel) opgegeven?

Er zullen vast nog meer vragen naar boven borrelen. Als jij een goeie hebt, wees welkom en zet het in het commentaar.

Punt is, hobby’s heb ik al, genoeg vrienden ook. Dus daar is het mij in het geheel niet om te doen.

Ik ben aan het werk.

Ik had gisteravond in de kroeg een gesprek over Twitter met iemand die gefascineerd maar niet overtuigd was van het nut van Twitter. In plaats van een account aan te maken en ermee aan de slag te gaan, stelde hij vragen aan Fabio en aan mij. Vragen waar wij ook niet alle antwoorden op hadden. Over de voordelen. De nadelen. En wat we zouden doen als Twitter te populair zou worden.

De ideeën komen en gaan bij mij. Regelmatig vraag ik mij af of het zou werken, of het zou kunnen. Maar het enige dat ik kan doen is het idee uitvoeren. Dan kom ik erachter of het werkt, of niet. En grote kans dat als ik het heel graag wil, dat het dan ook werkt. Blind vertrouwen en stug volhouden. Desnoods jarenlang buffelen. Met een wolk in je hoofd. Niemand die je tegenhoudt. Hoewel ze het wel proberen met hun ‘ja, maar’. Maar ja, zij doen het niet, ik wel. Dat is het verschil.

Er was eens een man die bij een advertentie-bureau werkte. Op een dag vertelde hij zijn manager: “Ik stop ermee. Ik word drummer”. Zijn manager vertelde hem dat ‘ie niet wist dat ‘ie kon drummen. En inderdaad: “nee, dat kan ik ook niet, maar ik ga het doen”. Een paar jaar later vormde de jongeman samen met Eric Clapton en Jack Bruce de band Cream. Zijn naam: Ginger Baker.

(bron: Paul Arden ‘Whatever you think, think the opposite”)