Ooit bezocht ik een spaghetti-marathon in de Euro Cinema. Men betaalde nog met guldens toentertijd. Ik moet een jaar of 13 zijn geweest en was verknocht aan het genre. John Wayne boeide mij niet, ik ging alleen voor de Italiaanse ’spaghetti’ westerns. En dat is zo gebleven.

Spaghetti westerns zijn rauw en puur. Kinderen zien hun ouders sterven terwijl de tranentrekkende muziek van grootmeester Ennio Morricone klinkt. Het kwaad is aan de winnende hand. In 1 woord zijn ze weerzinwekkend. Meestal zag ik ze op de zwart-wit televisie die in de slaapkamer van mijn ouders stond. Via de BRT voorafgegaan door een prachtige introductie van filmkenner Jo Rupke.
lees verder »

De eerste Nederpopshow begon gelijk bagger met het valse (in meerdere opzichten) Venus gezongen door Peter “Claw Boys Claw” te Bos en Ellen ten Damme. Ik vond het verder een heel oppervlakkig programma met domme vragen. De Top2000 aan het einde van het jaar doet dat beter. Of neem een voorbeeld aan Jools Holland die al jarenlang een prachtig programma op de BBC presenteert, met liefde voor muziek en gevatte opmerkingen.
lees verder »

Miles Davis & Juliette Greco

De relatie tussen Miles Davis en Parijs was een liefdesrelatie. Niet alleen vond hij daar voor het eerst naast muziek ware liefde in Juliette Greco, ook had Parijs de jazz en Miles in het bijzonder lief. Zwarte amerikaanse musici werden in eigen land in alle opzichten verneukt, Parijs ze en begreep deze vernieuwende muziek. Muziekgeschiedenis werd geschreven, dankzij het culturele besef van Parijs en Europa.

Vanavond tussen 8 en 10 bij VPRO De Wissel. 8 uur is net een tijdstip dat ik mijn dochter naar bed breng, dus wellicht dat ik de podcast morgen beluister. Voor nu, lees ook ‘Miles & Juliette‘ op het De Wissel blog.

In de VPRO Gids van deze week las ik een interessant artikel over “Storende achtergrondmuziek op televisie”. Een soort van vervolg op mijn artikel “Er is altijd wel geluid“.

Het gebruik van muziek moet je doseren, zeg ik als muziek componist. Vooral als iemand aan het woord is. Dan moet het verhaal voorop staan en zijn zelfs kleine achtergrondgeluiden relevanter dan muziek. Muziek mag best ingezet worden op momenten dat er niemand spreekt, maar dan nog levert spaarzaam gebruik een beter resultaat op. De boodschap komt op die manier beter over en het beeldverhaal krijgt meer dynamiek.

Een citaat uit de VPRO Gids:

Laat het gesproken woord met rust. Achtergrondmuziek is een belediging voor de spreker, de inhoud, de kijker en ook voor de muziek. Waarom mogen wij niet hetzelfde beleven als de passagiers op de Beagle? Als ze over de reling naar dolfijnen kijken hoeft daar toch geen muziek bij? Daar is geen enkel excus voor. Wanneer men aan boord met elkaar praat is er ook geen muziek.

Stel je voor dat De Wereld Draait Door tijdens alle tafelgesprekken ook muziek zou laten horen op de achtergrond, daar zou je knettergek van worden! Tegelijkertijd is dat wat andere tv-programma’s doen in situaties waar zelfs ook nog sprake is van buitengebieden, dus: stemmen, muziek en achtergrondgeluiden.

Hilversum zoekt vernieuwing in tv-formats. Nou dat ligt voor het opscheppen allemaal. De vorm van wat in het Engels zo mooi Storytelling heet, kan op Nederlandse televisie heel veel beter. De zapmomentjes zullen dan minder snel komen, want je houdt de aandacht vast door de zorgvuldig gebalanceerde dynamiek.

Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen. Verhalen die verteld worden vanuit een soort droomwereld, vanuit het spel met achtergrond geluiden en muziek, die daardoor een geheel gaan vormen. Net zoals dat in speelfilms gedaan wordt. In deze gevallen wordt de muziek zeer specifiek gekozen. Maar voor de meeste televisie, gesprekken met mensen, informatieve programma’s, heeft een te dikke mix een averechts effect. Mensen zappen naar een ander kanaal, worden daar weer moe en zappen weer verder, ergens schreeuwt de reclame en weer zapt men weg. Allemaal heel erg logisch, want van kinds af aan leren we niet te luisteren naar mensen die schreeuwen.

foto: Karin Ramaker

Bogota (mp3)

Een kleine herbewerking van Domingo, gemaakt voor de documentaire Nieuw in de stad, VPRO Metropolis TV.